Snow โอ้ยูกิ นี่...หิมะ

ปรอย ปรอย ปรอย ลงมา เมื่อมองผ่านหน้าต่างที่ห้องในตอนเช้า นี่มัน...หิมะนี่หน่า นอนดูอยู่สักพักอย่างสบายใจ ก้อรีบลุกขึ้นมาหยิบกล้อง เพื่อถ่ายรูปบรรยากาศภายนอก พื้นปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวโพลน ตามกิ่งไม้ก้อมีหิมะประดับประดา ดูแล้วสบายตาจัง ขอบอกว่า...แอบที่จะตื่นเต้นไม่ได้ เพราะนี่เป็นวันแรกในรอบหน้าหนาวที่หิมะตกในโตเกียว แต่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของปุ๊ก ที่เห็นหิมะตก เคยเห็นครั้งนึงแล้ว ที่ Nagano ตอนไปเล่นสกี แต่อารมณ์ที่เห็นตอนนั้นกับตอนนี้มันต่างกันมาก ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ครั้งนี้รู้สึกดีจัง

คว้าเสื้อหนาวได้ ก้อไปถ่ายรูปรอบ ๆ หอกับพี่ปอม และพี่พิชญ์ พี่ร่วมชะตากรรมหอเดียวกัน ต่างคนต่างโพสท่าท่ามกลางสายหิมะที่ตกลงมากันอย่างสนุกสนานและรอยยิ้มที่แสนเบิกบาน ถึงแม้ว่า บางครั้งจะต้องมีการพักหาไออุ่นกันบ้างระหว่างที่ถ่าย เพราะมือมันแข็งเหลือเกิน หิมะตกอย่างนี้ จะไม่ปั้นตุ๊กตาหิมะก้อกะไรอยู่ เลยชวนพี่ ๆ มาปั้นด้วยกัน นึกว่าจะง่าย แต่การทำหิมะเป็นก้อนใหญ่ ๆ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย มันต้องอาศัยเทคนิคเล็ก ๆน้อย ๆ (ปั้นเป็นก้อนเล็ก ๆ ก่อน แล้วค่อย ๆ ม้วน เหมือนม้วนเสื่ออะ) และแล้ว...ก้อไม่เกินความสามารถของเด็กชาวหอ Mitaka ได้ตุ๊กตาหิมะแสนน่ารักมา 1 ตัว ครั้งแรกกับการปั้นตุ๊กตาหิมะ สนุกมาก ๆ ชอบจังเลย แต่ชื่นชมได้ไม่นาน ก้อต้องรีบถ่ายรูป ไม่งั้นเดี๋ยวมืดซะก่อน แล้วจะถ่ายไม่สวย เอ้า 1 2 3 แชะ

หมดวันไปพร้อมกับรอยยิ้ม ความสนุกสนาน และความสุขทั้งกายและใจ แค่ 1 วันที่เรามีความสุข แต่กลับเป็นหนึ่งวันที่ทำให้เราสามารถอิ่มเอมกับสิ่งเหล่านั้นไปได้อีกนาน