I need more My Own Space...please!!!

Blog ครั้งนี้ ขอแอบบ่นหน่อยนะ เมื่ออาทิตย์ก่อน มีเพื่อนชาวเวียดนามชื่อ Dung มาอาศัยอยู่ด้วย เป็นเพื่อนที่เรียนที่ AIT มาด้วยกัน แต่ตอนนี้มาเรียนต่อที่ญี่ปุ่นอยู่ที่ มหาวิทยาลัย Tohoku ที่ Sendai (อยู่ทางตอนเหนือของญี่ปุ่น) เค้าจะมาพบกับอาจารย์ Yasuoka ซึ่งเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของปุ๊กเอง อาจารย์ก้อเลยฝากดูแลด้วย

ปุ๊กเลยให้เค้ามาอยู่ด้วย เพราะเพื่อนปุ๊กคนนี้ จะค่อนข้างอ่อนแอ และขี้กลัว อีกอย่างเค้าเองก้อไม่กล้าที่จะเดินทางไปเองคนเดียว เพราะรถไฟที่ Tokyo มันยุ่งเหยิงยิ่งกว่ารังนกซะอีก เลยทำให้ไม่ค่อยมั่นใจ ปุ๊กเข้าใจก้อเลยอาสาไปรับไปส่งดูแลให้ เพราะปุ๊กเองก้อว่าง ไม่ได้ไปไหน ส่วนใหญ่ก้อเข้า Lab. ก้อเลยคิดว่า...น่าสะดวกดีถ้าพักด้วยกัน แต่ปุ๊กก้อคิดว่า...เค้าน่าจะเกรงใจและอยู่ไม่นานสัก 2-3 วัน แต่ที่ไหนได้ เค้าอยู่กับปุ๊กเกือบหนึ่งอาทิตย์ โอ้ย...มันทำให้ปุ๊กจากที่รู้สึกยินดีที่จะต้อนรับเค้า กลับกลายเป็นอึดอัดแทน แค่ 2-3 วันมันก้อโอเคอยู่หรอกนะ แต่การที่เราต้องอยู่กับใครคนหนึ่งตลอด 24 ชั่วโมงพร้อมทั้งต้องดูแลเค้าด้วยในระยะเวลาหนึ่งอาทิตย์ มันไม่ใช่เรื่องน่าสนุกเลย ห้องของเรา แต่กลับไม่ได้ใช้ประโยชน์อย่างที่เราต้องการ เตียงของเราแต่กลับไม่ได้นอนอย่างเต็มที่ และอะไรอีกหลาย ๆ อย่าง มันเหมือนกับว่าโลกส่วนตัวของเรามันหายไป

อาจจะเป็นเพราะว่า...ปุ๊กเองชินกับการอยู่คนเดียวมานาน ทำให้โลกส่วนตัวของปุ๊กขยายใหญ่ขึ้น พอมีใครสักคนเข้ามารุกล้ำในโลกของเรามากจนเกินไป เกินขอบเขตที่เรากำหนดไว้ มันเลยทำให้เรารู้สึกอึดอัดและหงุดหงิดได้ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่า...มันไม่ดี แต่มันก้อเป็นเรื่องยากนะ ที่จะห้ามความรู้สึกของตนเอง บทเรียนคราวนี้...ทำให้ปุ๊กรู้จักตัวเองและเข้าใจตัวเองมากขึ้น และทำให้รู้ว่าตอนนี้โลกส่วนตัวของเรามันอาจจะใหญ่เกินไปเหรอป่าว...ว